جهان قابل مشاهده و لبه های کیهان در قرآن

در کیهان شناسی اصلی بنام جهان قابل مشاهده[1] وجود دارد که شامل فضای بین یک لبه جهان تا لبه دیگر جهان است که ستارگان و کهکشان ها و سیارات جهان هستی در یک محیط بیضوی شکل جا شده است.تصویر زیر توسط ناسا از جهان بیضوی شکل ما منتشر شده است همانطور که مشاهده می کنید جهان بیضوی شکل ما شامل 300 تا 500 میلیارد کهکشان در این محدوده جای گرفته است.کیهان شناسان با استفاده از ابزارهای خود تا 13 میلیارد سال نوری جهان را مشاهده نموده اند و تخمین می زنند که قدیمی ترین فوتون ها تا 45-47000000000 سال نوری جهان گسترش پیدا کرده باشند جهان هستی نیز بعد از بیگ بنگ پخش شده است یعنی جهان تا فاصله 90 میلیارد سال نوری گسترش یافته است.[2]

یکی از نظریاتی که در مبحث جهان های موازی مطرح می شود این است که جهان ما دارای یک محدوده معینی است که در نهایت به خلاکوانتمی ختم می شود و در موازات جهان ما نیز جهان هایی با محدوده معینی قرار دارند.

بیشتر دانشمندان این موضوع را قبول دارند که جهان ما دارای لبه و محدوده ای می باشد همچنین نظریاتی مطرح می شود مبنی بر اینکه شما وقتی به یک لبه جهان می رسید نمی توانید آن را ترک کنید و در نتیجه بخاطر شکل هندسی جهان از لبه دیگر جهان به مسیر خود ادامه خواهید داد.همچنین در بعد بیرونی جهان ما خلا کوانتمی یا هیچ وجود دارد که بعد فضا و زمان در آن قرار ندارد.

در سوره الرحمن آیه ۳۳ نوشته شده است :

یَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿۳۳﴾

اى گروه جنیان و انسیان اگر مى‏توانید از کرانه‏هاى آسمانها و زمین به بیرون رخنه کنید پس رخنه کنید [ولى] جز با [به دست آوردن] تسلطى رخنه نمى‏کنید (۳۳)

در قسمتی از این آیه به زمین اشاره شده است که در این مطلب به این موضوع پرداخته ایم ولی در قسمت دیگری از آیه به آسمانها اشاره شده است و قرآن از لبه های کیهان یا کیهان ها بعنوان کرانه ها(به معنی محدوده یا لبه)آسمان یاد کرده است. 

لطفا برای دنبال کردن مطالب ما از طریق فیسبوک صفحه ما را لایک بزنید.

-----------

[1]در کیهان شناسی مهبانگ، جهان قابل مشاهده (به انگلیسی: Observable universe) شامل کهکشانها و مواد دیگری است که مشاهده آنها از زمین در دوره کنونی امکانپذیر می باشد. دلیل قابل مشاهده بودن این مواد این است که نور خارج شده از این اجسام، از لحظه آغاز انبساط کیهان تا کنون، زمان کافی برای رسیدن به ما داشته است. با فرض اینکه جهان همسانگرد است، فاصله تا لبه های جهان قابل مشاهده تقریباً در همه جهتها یکی است، یعنی بدون توجه به شکل کلی جهان، جهان قابل مشاهده یک حجم کروی است که ناظر در مرکز آن قرار می گیرد. هر منطقه ای در جهان دارای جهان قابل مشاهده خودش است که ممکن است با جهان قابل مشاهده به مرکزیت زمین همپوشانی داشته و یا نداشته باشد.[ادامه در ویکی پدیا دانشنامه آزاد]

[2] What lies beyond the edge of the observable universe?

/ 0 نظر / 405 بازدید